“از بزرگ ترین زنان اهل بیت اطهار,از نظر حسب و نسب و پاک ترین خانمی که دارای روح بزرگ و اهل تقوی و آیینه ی تمام نمای مقام رسالت و ولایت, خانم زینب, دختر علی بن ابی طالب کرم الله وجهه است.

او را به بهترین شکلی که نمونه مکارم اخلاق بود, تربیت کردند و از سرچشمه علم و دانش خاندان نبوت نوشید و از سرچشمه ی غیبی آشامید.”

برگرفته از: محلاتی, ذبیح الله, ریاحین الشریعه در ترجمه دانشمندان بانوان شیعه, 1349ش, ج3, ص46

#حضرت_زینب_س
#علم_لدنی_حضرت_زینب_س
حضرت زینب(س)دارای علم لدنی بودند.براساس آیات الهی این مقامی است که به برگزیدگان و خاصان خداوند عنایت می شود. و حضرت زینب(س) نیز از خاصان و برگزیدگان بودند.
عبارت مشهور امام سجاد(ع)خطاب به عمه اش حضرت زینب کبری(س) گویای صادقی بر این مطلب است. “أنت بحدالله عالمه غیرمعلمه و فهمه غیرمفهمه” (طبرسی,ابومنصوراحمدبن علی بن ابی طالب,احتجاج,1387ش,ج2,صق1)

#حضرت_زینب_س
#بخشش_شاهانه
بعد از شهادت حضرت حسین بن علی علیهماالسلام حضرت زینب علیها السلام در اسارت آن چنان مردانه خطبه می خواند که گویی در تخت سلطنت قرار دارد.
امام سجاد علیه السلام در حال اسارت و در حالی که غُل جامعه به گردن داشت، به سائل شاهانه کمک می کند.
ما چنین بزرگانی داریم که همه چیز ما از آنهاست ولی گویا آنها را نداریم.
منبع: حضرت آیت الله بهجت(ره)، رحمت واسعه،1394، ص110.

#حضرتـزینبـس
#شجاعت_حضرت_زینب_س
چقدر با شجاعت بوده است حضرت زینب علیها السلام! جلوی آن چنان کافر جبار عجیب و غریب در دنیا. می فرماید: «أَمِنَ العَدلِ یَابن الطَلَقَاءِ، تَحدِیرُکَ حَرَائِرَکَ وَ إِمَاءَکَ وَ بَنَاتُ رَسُولِ اللَّهِ صَلی الله علیه و آله أُسَارَی قَد هَتَکتَ سُتُورَهُنَّ…آیا این عدالت است، ای پسر آزادشدگان که زنان و کنیزان تو پشت پرده باشند و دختران رسول خدا را به اسیری این سو و آن سو بکشانی، حجابشان را بدری و چهره شان را نمایان کنی و دشمنان از شهری به شهری ببرندشان؟!…»؛ (احتجاج، ج2، ص308؛ لهوف، ص 182؛ بحارالأنوار، ج45، ص134؛ نفس المهموم، ص405 و نیز نک: بلاغات النساء، ص35)
[اشاره به آن دارد که] حضرت [رسول به کفار مکه] فرموده بود: «إِذهَبُوا فَأَنتُم الطَلَقَاء ؛ بروید، آزادید». (اعلام الوری،ص112؛ مناقب ابن شهر آشوب، ج1، ص209؛ بحارالانوار، ج97، ص59) حضرت رسول صلی الله علیه و آله برای محاصره داخل مکه شده بود.
مقاتله(جنگ) منتهی شد به این که خداوند همه ی کفار مکه را مرعوب کرد [و ترساند]. لذا حاضر شدند برای فرمایش رسول خدا [و گفتند: هر چه می خواهید [حکم] بفرمائید. فرمود: «إِذهَبُوا فَأَنتُم الطُّلَقَاء». همان طور هم حضرت زینب علیها السلام، با کمال شجاعت فرمود: «أَمِنَ العَدلِ یَا بن الطلقاءِ، تَحدِیرُکَ حَرَائِرِکَ وَ إِمَاءِکَ وَ بَنَاتُ رَسُولِ الله صلی الله علیه و آله أُسَارَی قَد هَتَکتَ سُتُورَهُنَّ»
منبع: آیت الله بهجت، رحمت واسعه، ص 109-108

خردورزی یکی از مهمترین بایسته های تبلیغ و محور موفقیت و سعادت در زندگی بشری است که پایه  انسانیت و جداکننده ی انسان از دیگر موجودات است. لذا جامعه آرمانی اسلام، جامعه ای است که از خرد سیاسی، فرهنگی، اجتماعی و عبادی برخوردار باشد.

با نگاهی به زندگی حضرت زینب (سلام الله علیها) که یکی از راهبران بصیر نهضت عاشورایی است، در می یابیم که عنصر خرد در عملکرد آن حضرت، جایگاه ویژه ای داشته است. این جایگاه که در نهضت امام حسین (علیه السلام) تبیین شده، راه برای تغییر اساسی در جامعه اسلامی فراهم کرده است. بی گمان شناخت این شخصیت و نیز بررسی نقش و کارکرد عقلانی ایشان در حوزه رفتار سیاسی و اجتماعی می تواند برای هر قشری از مردان و زنان و متناسب با شرایط مختلف زمانی و مکانی الگویی مناسب ارائه نماید. عملکرد تبلیغی حضرت زینب (سلام الله علیها) در حیات مبارکش همواره بر پایه خردمندی و خردورزی بوده است. همچنانکه ایشان در واقعه عاشورا با مدیریت زمان و مکان که از جمله نمودهای مهم عقلانیت است، توانست در امتداد قیام عاشورا و در راستای بسط ظلم ستیزی؛ اهداف قیام امام حسین (علیه السلام) را در تداوم قیام بر محوریت اندیشه محقق نماید.

مهماندارـبهشت

رسول خدا (ص) فرمودند: «إنّ حلقة باب الجنّة من یاقوتةٍ حمراء علی صفائح الذهب فإذا دقّت الحلقة علی الصفحة، طنّت وقالت: یا علی».

وقتی بهشتیان وارد بهشت می‏شوند، کوبه در را می کوبند و به اصطلاح دقّ ‏الباب می‏کنند، زیرا درزدن خود نوعی رعایت ادب برای مهمان است، کسی که به جایی وارد می ‏شود، گرچه در بسته نباشد، بهتر است در بزند.در بهشت باز است، ولی مؤمنان اهل بهشت که وارد می شوند، در می ‏زنند. وقتی بهشتی کوبه در را می کوبد، این صدا شنیده می ‏شود: یا علی یا علی! طنین کوبه «یا علی» است.

مرحوم علاّمه طباطبایی (رضوان ‏الله ‏علیه) در شرح این حدیث و این‏ که چرا صدای کوبه در بهشت یا علی است، می ‏فرمودند: مهمان وقتی به خانه‏ ای می رود، صاحب خانه را صدا می ‏زند. اگر صاحب‏خانه نام معینی داشته باشد، مهمان همان نام معیّن را می‏برد. صاحب بهشت و مهماندار بهشت علی بن ابی طالب (س) است. از این‏رو، صدای کوبه در بهشت هم «یا علی» است. چون هر کس به بهشت می رود، در سایه هدایت و رهبری این خاندان و مهمان این خاندان است. اگر این انوار طیّبه نبودند، کسی راه بهشت را طی نمی کرد. ما به خوبی می ‏توانیم احساس کنیم که الآن در بهشت هستیم یا نه! درِ بهشت به روی ما باز است یا نه.

منبع : حضرت آیت الله وادی آملی-شمیم ولایت- صفحه ۲۲۶ و ۲۲۷)

دیدید حالا ما مواظب زبانمان نیستیم!

یک بیان نورانی در ذیل این آیه سوره مبارکه «یوسف» است که فرمود اکثر مؤمنین مشرک‌اند: «وَ ما یُؤْمِنُ أَکْثَرُهُمْ بِاللَّهِ إِلاَّ وَ هُمْ مُشْرِکُونَ» شما یک ایمان صددرصد خالصی کم دارید. به امام عرض کردند که چگونه مؤمن مشرک می‌شود؟ خدا فرمود اکثر مؤمنین مشرک‌اند!

فرمود همین که می‌گویند: «لَولا فَلانٌ لَهَلَکْتُ»، اگر فلان کس نبود مشکل ما حلّ نمی‌شد! چرا این حرف را می‌زنیم؟ بگوییم خدا را شکر که مشکل ما را به دست فلان کس حلّ کرد! نه اینکه اگر او نبود مشکل ما حلّ نمی‌شد. فرمود همین که می‌گویند اوّل خدا دوم فلان شخص! مگر خدا اوّلی است که دوم دارد؟ پس این آیات ناظر به کیست؟ «وَ لِلَّهِ جُنُودُ السَّماوَاتِ وَ الأرْضِ»؛ «وَ مَا یَعْلَمُ جُنُودَ رَبِّکَ إِلاّ هُوَ‌»، عرش و فرش سپاه و ستاد خدا هستند، مأموران الهی‌اند و هر کس کاری کرد بگوییم خدا را شکر که از این راه کار را رسید.

مرحوم آقای قاضی و امثال آقای قاضی اینها دو سه گونه حرف داشتند، الآن اگر یک سبد میوه‌ به دست ما برسد، ما می‌گوییم چیست؟ می‌گویند میوه است. می‌گوییم چه کسی داد؟ می‌گویند فلان باغدار یا فلان باغبان. این یک شرک مستور است! اما مرحوم آقای قاضی و امثال آقای قاضی اینها سه جمله حرف داشتند اگر چیزی به دست اینها می‌رسید می‌فرمودند این چیست؟ می‌گفتند میوه است، هرگز نمی‌گفتند چه کسی داد! می‌گفتند چه کسی آورد؟ بله فلان باغبان آورد. چه کسی داد معلوم است که چه کسی داد. اما ما می‌گوییم چه کسی داد!؟

دیدید حالا ما مواظب زبانمان نیستیم!؟ چه کسی داد مشخص است، «ما بِکُمْ مِنْ نِعْمَةٍ فَمِنَ اللَّهِ»؛ این را چه در نماز چه در غیر نماز به ما گفتند این جمله نورانی قرآن را بخوانید که «ما بِکُمْ مِنْ نِعْمَةٍ فَمِنَ اللَّهِ»؛ اینکه ما عادت نکردیم کاری که خدا کرد به غیر خدا نسبت بدهیم، رزقی که خدا داد به غیر خدا نسبت بدهیم، آنها هرگز نمی‌گفتند چه کسی داد، می‌گفتند چه کسی آورد؟ چه کسی داد معلوم است که چه کسی داد.

منبع : حضرت آیت الله جوادی آملی-درس اخلاق ۹۵/۶/۱۱)

زمانی که سپاهیان کوفه و شام پس از غارت لباس های امام حسین(علیه السلام) به سوی خیمه ها هجوم بردند، زینب کبری(سلام الله علیها) با درایت فوق العاده خویش برای حفظ حریم بانوان و قبل از آمدن دشمنان تمام زیور آلات زنان را جمع کرد و خطاب به عمرسعد فرمود: «ای عمربن سعد! سپاهیان خود را از تعجیل و شتاب در غارت خیمه ها باز دار. خود آنچه اسباب و زیورآلات است؛ به شما واگذار می کنیم. مبادا دست نامحرمان به سوی خاندان رسول خدا(صل الله علیه وآله وسلّم) دراز شود.»